Nora heeft geen wekker nodig. Om zeven uur staat ze naast het bed, oren omhoog, staart in beweging. Ze heeft besloten dat het tijd is, en meestal heeft ze gelijk.
De eerste wandeling is van haar
's Ochtends bepaalt Nora het tempo. Ze besnuffelt elk paaltje op de hoek alsof het nieuw is. Soms zijn we in tien minuten bij het bos, soms in twintig. We hebben geleerd dat dit geen verloren tijd is. Zo leest zij de krant.
"We wilden geen spullen. We wilden betere ochtenden samen."
Waar onze producten beginnen
Elke WaffleWalk Set liep maandenlang met Nora mee voordat hij in de winkel kwam. Door regen, modder, zand en heel veel plassen waar ze per se doorheen wilde. Schuurde een bandje of voelde een klip zwaar, dan liet ze dat weten. Meestal door te gaan zitten en niet meer verder te willen.
Daarom letten we op kleine details. Een zachte rand. Een klip die goed zit. Een kleur die er na een modderige wandeling nog steeds mooi uitziet. Nora maakt het niet uit hoe het eruitziet. Ons een beetje wel.
Mila loopt mee, op haar eigen tempo
Mila, onze andere Yorkshire terriër, loopt dezelfde wandeling, maar zelden op dezelfde manier. Waar Nora elk paaltje leest alsof het groot nieuws is, blijft Mila liever dicht bij ons, net achter ons in plaats van voorop. Twee honden, twee heel verschillende ochtenden, op hetzelfde stukje pad. We zijn al een tijd geleden gestopt met proberen ze gelijk te laten lopen, en laten ieder gewoon haar eigen tempo houden binnen de wandeling.
Wat haar tempo ons heeft geleerd
Nora laten bepalen klinkt simpel, maar het kostte ons tijd om het ook echt te doen. Ons eerste instinct was altijd doorlopen, de ronde afmaken binnen de tijd die we hadden gepland. Vertragen naar haar tempo betekende dat we dat moesten loslaten. Sommige ochtenden komen we maar tot de helft van de gebruikelijke route voor het tijd is om terug te keren. Inmiddels zien we dat als goed bestede tijd, niet als verloren tijd. Een korte wandeling in een rustig tempo lijkt haar meer tot rust te brengen dan een langere in ons tempo.
Het veranderde ook hoe we naar materiaal kijken. Een tuig dat prettig zit als je stilstaat, is niet hetzelfde als een tuig dat prettig zit voor een hond die om de paar stappen stopt om te snuffelen, omdraait en weer terugloopt. Het hare moet goed blijven zitten welke kant ze ook op besluit te gaan, zonder dat we het steeds moeten bijstellen.
Kleine dingen die we nu opmerken
Tegenwoordig zien we details die we eerder zouden hebben gemist. Het bankje waar ze altijd even pauzeert. De hoek die Mila nooit voorbij loopt zonder haar eigen kleine omweg. De paar minuten na de wandeling, als ze allebei neerploffen in welk zonnig plekje er ook beschikbaar is, die voelen als de echte beloning voor vroeg opstaan. Niets ervan is bijzonder. De meeste ochtenden lijken bijna op de vorige. Dat is eigenlijk precies het punt.
Weer thuis
Na de wandeling drinkt ze, schudt het zand uit haar vacht en claimt het zonnige plekje bij het raam. De rest van de dag kan beginnen. Voor haar zit het mooiste deel er al op.
